Skip to main content

..

ഭാഷ അതില്‍ നിന്നും വികാരം അടര്‍ന്നു പോയിരിക്കുന്നു
എന്നെ കുറിച്ചും നിന്നെ കുറിച്ചും പറയാന്‍
അന്യന്റെ വാക്ക് വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു
എന്റേത് അല്ലാത്ത എന്തിനെയോക്കയോ
ചുണ്ടില്‍ നിന്ന് പുറം തള്ളി ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു
നീയും..
അന്യന്റെ ശബ്ദത്തിലേയ്ക്ക് ഞാന്‍ എന്റെ പ്രണയത്തെ
വിരഹതേ കടത്തി വിടുന്നു...
എന്നാണ് മറുഭാഷയില്‍ നിന്നും എന്റെ ഭാഷ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുക?
എന്നാണ് ഞാന്‍ എന്റെ ജന്മ സ്വരത്തില്‍
വികാരങ്ങളുടെയ് തീ പടര്‍ത്തുക?

Comments

hotpotcooking said…
Love those colorful smoke pictures.
ഭാഷ അതില്‍ നിന്നും വികാരം അടര്‍ന്നു പോയിരിക്കുന്നു
എന്നെ കുറിച്ചും നിന്നെ കുറിച്ചും പറയാന്‍.

ഒരിക്കലും അതിലെ വികാരങ്ങൾ അടർന്ന് പൊകില്ല. നമ്മിൽ സ്നേഹം തീഷ്ണതയോടെ എന്നെന്നും നിലനിൽക്കുമെങ്കിൽ. നന്നായിരിക്കുന്നു. ആശംസകൾ.
ഭാഷ അതില്‍ നിന്നും വികാരം അടര്‍ന്നു പോയിരിക്കുന്നു
എന്നെ കുറിച്ചും നിന്നെ കുറിച്ചും പറയാന്‍.

നമ്മളുടെ മനസ്സിൽ സ്നേഹം എന്ന വികാരം എത്ര തീവ്രതയോടെ നിലനിൽക്കുന്നുവോ അത്ര കാലം നമ്മലിൽ നിന്നും വികാരങ്ങൾ അടർന്ന് പൊകില്ല. ആശംസകൾ.
viddiman said…
ആലോചന കൊള്ളാം..

വിരഹതേ = വിരഹത്തെ

വികാരങ്ങളുടെയ് ?
foodydelight said…
Very beautiful images.
Do visit my new blog
www.foodydelight.com
akhil said…
Nice Pic and Nice Lines
അന്യന്റെ വാക്കുകളിലൂടെയല്ലാതെ ഒരു ആശംസകൾ ഞാനർപ്പിക്കുന്നു.
സുന്ദരം.ആശംസകൾ.

Popular posts from this blog

വെയില്‍ വേദനിക്കുംപ്പോള്‍

അറിയുന്നു ഞാന്‍ നിന്റെ അനപത്യദുഖം നീ അഴിഞു വീണപകലുകളില്‍ പൊഴിഞു കിടന്നവഴികളില്‍ ചന്തംചാര്‍ത്തിയ പൂക്കളില്‍... നീ ഉണ്ടായിരുന്നു... ഇന്ന് എല്ലാവരും മഴയെ പ്രണയിക്കുപ്പോ ഇടയിലെത്തി നിഷ്കാസിതയായി പരിത്ക്തയായി ആന്യയായി... നീ ലയിക്കുന്നു നിന്റെ ആഴ്ങളില്‍ കിനാവിന്റെ എത്ര പട്ടങള്‍? ജീവന്റെ എത്ര വിശുദ്ധ നിമിഷങള്‍? അതി ജീവനത്തിന്റെ എത്ര പലായനങ്ങള്‍? നിന്റെ കനിവില്‍ ഞ‍ങ്ങള്‍ ഞങളുടേതാക്കി... അറിയുക ഓലക്കീറില്‍ ആകാശം കണ്ട് ഉറങുന്നവന് ഒറ്റ ഉടുപ്പിന്റെ കീറല്‍ തുന്നലുകളില്‍ ഇനിയും ഒന്ന് ആശിക്കാന്‍ അര്‍ഹതയില്ലാതതവന് കടത്തിണ്ണയുടെ കോണില്‍ കനവ്ചുട്ട് മാറു പൊള്ളിച്ച് രാവിന്റെ സമ്പദ്യം പകലില്‍ കുഞ്ഞിനു കഞ്ഞിയാക്കുന്ന അമ്മക്ക് ഇടറിപെയ്യുന്ന മഴയെ വിശപ്പിന്റെ ബാ‍മ്സുരി കേള്‍പ്പിക്കുന്ന തെരുവ് ബാലങള്‍ക്ക്... പനിച്ചുടില്‍ അമ്മയുടെ മുലച്ചുട് നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കൊചു ചുണ്ടിന് കിഴവന്‍ മരങളെ കടപുഴ്ക്കാതത കാറ്റിനെകാക്കുന്ന നാലു ചുവരുള്ള എന്റെ മണ്‍വീടിന് നീന്നെ വേണം മരണത്തിന്റെ അടിയൊഴുക്കുകള്‍ഇല്ലാതത കാഴചകാട്ടിതരുന്നവനെ(1) കവര്‍ന്നെടുക്കാത്ത നിന്റെ പുലരിവേണം നീ വരു ആധാരകടലാസുകളുമായി മഴയെ പ്രണയിക്കുന്നവന്റെ

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം... ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം... നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം... ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌... ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌) പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗ
അച്ഛൻ : മകളേ വരിക , ഒരു റ്റെട്ടനെസ്സ് കുത്തിവെയ്പ്പിൽ പോവട്ടെ ഈ മുറിവേൽപ്പിച്ച വിഷം അമ്മ : മകളേ വരിക തൂകി പോയത്  ഒരൽപ്പം ചോരതുള്ളികളെന്നുമാത്രം ഓർക്കുക. അനിയൻ :പെങ്ങളേ നിയെന്റെകൈപിടിക്ക, ഇനിയുള്ള ദൂരങ്ങളത്രയും താണ്ടുവാൻ ഇവനുണ്ട് മറുകൈതലക്കലെന്നോർക്കുക . പ്രിയൻ : പ്രിയേ വരിക, എൻ നെഞ്ചോട്‌ ചേരുക ഭോഗിക്കാനാവില്ലൊരാൾക്കും ആത്മാവിനേ നെഞ്ചോട്‌ ചേരുക നാമോന്നെന്നറിയുക (ദീപ പ്രവീൺ)