Skip to main content

17.വിഷു കൈനീട്ടം....


വിഷു കൈനീട്ടം....

നാളെ വിഷുവാണു..
അവന്‍ എത്തും...
എറ്റവും നിര്‍മലമായ ചിരി എനിക്കു സമ്മാനിച്‌...
അവന്‍ എന്നോട്‌...ചോദിക്കും...അവന്റേ...വിഷു കൈ നീട്ടം...

എന്തു ഞാന്‍ നല്‍ക്കും?

ശൂന്യമായ...ഒരു മുറിയില്‍...ഓല കീറുകളുടെ സമൃധിക്കിടയിലൂടെ ആകാശം കണ്ടുറങ്ങുന്ന ഞാന്‍...
പകലുകളില്‍ ഒരു പൊട്ടകുടത്തിലെ..തിളചുമറിയുന്ന വെള്ളത്തിനായി..സ്തിരമായി..ഒരു പിടി വറ്റ്‌..പോലും മാറ്റി വെയ്ക്കാനാവാത്ത ഞാന്‍..
ആ ഞാന്‍ എങ്ങി നെ?എന്തു കൊടുക്കും അവനു?
പുറത്തു..മകരചൂട്‌..ഉരുക്കുകയാണു...എല്ലാറ്റിനെയും..ഞാനും ഉരുകുകയാണു...
ഒരു തണുത്ത കാറ്റ്‌...
എവിടെക്കു എന്നില്ലാതെ പാറി വീണ ഒരു കുഞ്ഞനില...
മുറ്റത്തെ കണികൊന്നയുടെ തളിരില...
എന്നാണു ഈ ഉണക്കമരം തളിത്തതു പൂത്തതു?
അതിന്റെ എത്താത്ത കൊബില്‍..ഒരു കുടന്ന കൊന്ന പൂ...
അവനുള്ള വിഷു കൈനീട്ടം...
അതെ..ഈ കൊന്ന പൂവിന്റെ സമൃധിയാണു..നിറനാണു..ഇ ക്കുറി നിനക്കയി ഞാന്‍ കാത്തു വയ്ക്കുന്നതു..
നീ വരുക..ഇതു നെഞ്ചേറ്റുക..

എന്റെ സന്ധ്യക്ക്‌..പുതിയ കുക്കുമവര്‍ണം..
വേഗം നേരം പുലര്‍ന്നുവെങ്കില്‍
അവന്‍ ഒന്ന് വന്നെങ്കില്‍...

രാവിനെ കനപ്പിക്കാന്‍...മഴ എത്തുന്നു...
പുതു മഴയുടെ ആരവം..
തുള്ളിക്കു ഒരു കുടമായി..
ആദിയ മഴ വേനല്‍ മഴ...
മനസ്സു തുടികൊട്ടെണ്ടതാണു...
പക്ഷെ ഈ മഴ യില്‍ എന്റെ പാവം കൊന്ന പൂ...
ഞാന്‍ അവനായി കാത്തു വെച വിഷു കാഴച...
എന്റെ എക സമ്പാധിയം...
ഒറ്റ ജാലകത്തിലൂടെ ഒരു മഴുകുതിരി വെട്ടത്തില്‍..ഏറെ പണിപ്പയട്ടു ഞാന്‍ കണ്ടു..
ആ ഒരു പൂങ്കുല..മഴയില്‍ കുളിചുവെങ്കിലും അവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്‌..മഴയെ തോല്‍പ്പിച്‌..

മഴ തോര്‍ന്ന പുലരി..
അവന്‍ വരും...
എന്റെ..സ്വര്‍ണ്ണ പൂക്കള്‍...ഞാന്‍ അവനായി കൊടുക്കും...
പക്ഷെ..മഴ എന്നയും എന്റെ കോന്ന പൂക്കളെയും തോല്‍പ്പിചു കളഞ്ഞു..
മണ്ണില്‍ പൊടിപിടിചു...
മരിചു മരവിചു...

"എവിടെ എന്റെ വിഷു കൈനീട്ടം?"...
ഒരു ചിരി ഒരായിരം കണികൊന്ന പൂക്കുന്ന ചിരിയുമായി അവന്‍...
"കണ്ണടക്കുക"ഞാന്‍...
പക്ഷെ..എന്തു വെയ്ക്കും..ഈ നുനുത്ത കയ്യില്‍...
വീണ്ടും മഴ...
അവന്റെ കയ്യിലെയ്ക്ക്‌ ഇറ്റ്‌ വീണത്‌..എന്റെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണിരായിരുന്നു..
അവന്‍ മിഴി തുറക്കുമ്മുന്‍പു ഞാന്‍ മുഖം മാറ്റി...
"ഹായ്‌ ...മഴ തുള്ളി...ഇതു വരെ..എനിക്കു കിട്ടിയതില്‍ വെച്ച്‌
എറ്റവും നല്ല വിഷു കൈനീട്ടം"
പുറത്തു മഴ പേയ്തു കൊണ്ടെ ഇരുന്നു...
അകത്തും..

Comments

sreejith said…
Manassinte Otturuliyil Vaakkukal kondoru Vishukkani !!!!!!!!!!!!! ??? ####****
Anil Aickara said…
theme wonderful.....
idea attractive...
“ആ ഒരു പൂങ്കുല..മഴയില്‍ കുളിചുവെങ്കിലും അവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്‌..മഴയെ തോല്‍പ്പിച്‌.“ മഴയെ തോല്‍പ്പിച് എന്ന പ്രയോഗം ശരി ആണോ? എന്തോ, എനുക്കു തൊന്നുന്നില്ല.
Anonymous said…
....may your unknown submission,and unnoticed surrendering be your fulfilment.....May your tears be the meaning of your life...
Be a drop,a pearl...it is precious.....
Anonymous said…
kavithayilum kuututhal kath aanu ningalute ee kavitha...it tells...
tnbchoolur said…
mole,molkk puthunampukaltn orupaatorupaad vishuaashamsal kaikkubililaakki santhoshathodum souhrthathodum medamasapulariyil korichorinjukondeyirikkunnu.

kavithay assalaayii ketto oru cheriya samsayam..? kavithayile
vishu nale,
nale varunna vishuvine kurichu purarathu makarachhodu urukikaththunna nal orthittundayirunnuvo....?

Popular posts from this blog

വാക്കുപെയ്യുമിടത്തിലെ  അയാളും ഞാനും..

***
വായനശാല വരുന്നു.
കുട്ടിയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
അതുവരെ വല്ലപ്പോഴും അച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ  അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായി അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരുടെയോ ചേച്ചിമാരുടെയോ കയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വായിക്കാനുള്ള മോഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്.
ഏതെങ്കിലും വീടുകളിൽ വിരുന്നു പോകുമ്പോ മേശപ്പുറത്തു നിരക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെക്കാൾ ആ 6 ആം ക്ലാസുകാരിയെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നത് അവിടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളായായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ഇതാ വായനശാലയിൽ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടാവുന്ന്, ഇനി മതിവരുവോളം വായിക്കാം.
‘ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം?’
ഉൽഘാടനദിവസത്തെ തിരക്കുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആളും ആരവവും ഒഴിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം മുതൽ കാവിൽ പോയിട്ട് തിരികെ മടങ്ങും വഴി വായനശാലയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കാനും പത്രം വായിക്കാനുമുള്ള അനുമതി കുട്ടി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാലേകൂട്ടി വാങ്ങി. വായന പൂക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി കുട്ടിയെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വായനശാലയുടെ മുന്നിലൂടെയുള്ള നാട്ടിടവഴി അവസാനിക്കുന്നത് കാവിലാണ്.
സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി  കുളത്തി…
കവിതയുടെ റാന്തൽ കൊരുത്തിട്ട 
രാവിനായി കാക്കുകയാണോ 
നമ്മൾ അന്യരായ പ്രണയികൾ?
അതോ മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കുമപ്പുറമെവിടെയോ 
പ്രിയരാരോ ഉണ്ടെന്ന ഓർമ്മയെ 
മനസ്സിലിട്ടു കുറുകി ഇരിക്കുകയോ നാം ?

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം...
ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം...
നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം...
ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌...
ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌)
പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു
കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗര കാഴ…