Skip to main content

13.avanu...


അവനു...

അവന്‍ നിയതിയുടെ കാമുകന്‍....
കാലങ്ങളുടെ പ്രവാചകന്‍....
സൂര്യന്റെ മറുപിറവി...
മറ്റൊരു രാധേയനായ കൗന്തേയന്‍...

ജീവന്റെ ഒരു പകുതി കൊണ്ട്‌ പ്രോമിത്ത്യൂസും...
മറു പകുതി കൊണ്ട്‌ ഈഡിപ്പസ്സുമായവന്‍...
തിരുമുറിവുകളുമായി...എന്റെ മടിയില്‍ കര്‍മ്മ കാണ്ഡത്തിന്റെ..
അടുത്ത എടിനായി കാത്തുകിടന്നവന്‍...
എന്റെ സീതായനങ്ങളിലെ ലക്ഷ്മണന്‍....

സ്വപ്നവും പാപവും പൂക്കുന്ന കൗമാര സന്ധയയില്‍
ജീവന്റെ അപ്പവും..
ഞാനത്തിന്റെ വീഞ്ഞും തേടി എത്തിയ..
യജ്നശാലയൊന്നില്‍..പേരറിയാത്ത വന്റെ
കാമനയുടേ ഹവിസ്സാകേണ്ടിവന്നവന്‍...
നഷ്ടപ്പെട്ടവന്‍...
എന്റെ മകന്‍....
മുറിവേറ്റ പക്ഷി....

പിടയ്ക്കുന്ന ഹ്രുദയവും...
ചിതറിയ ചിന്തകളും...
ശൂന്യമായ മിഴികളുമായി..
അറിവിന്റെ മറു വാക്കിനായി കാത്തു കിടന്നവന്‍...
ബൗധിക നിയമങ്ങളേ...
പ്രജ്ഞയുടെ ചൂടിനാല്‍ ഉരുക്കികളഞ്ഞവന്‍...
എന്റെ അര്‍ജുനന്‍...
യുദ്ധം മറന്ന യോധാവ്‌...

കാലത്തില്‍ നിന്നും അവന്‍ കണ്ടു എടുത്ത അറിവിന്റെ ഉറവകള്‍..
അവനില്‍ നിന്ന് ഒഴുകി...
അവന്‍ ഒരു സാഗരമാകുന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍...
അതില്‍ രവിയായി മുങ്ങിനിവരുന്‍പൊള്‍..
ഉണ്ണിയായി കുഞ്ഞായി..
അച്ചാ എന്നു വിളിച്‌ ഞാന്‍...
മകനെ നീ ഗുരുവാകുന്നൂ....
എന്നിട്ടും...
എന്റെ ഹ്രുദയത്തെ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട്‌ മുറിപെടുത്തിയതും...
മനസ്സിന്റെ മവുനത്തെ...
അര്‍ധഗര്‍ഭങ്ങളയ നൊട്ടങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ എറിഞ്ഞുടച്ചതും...
നീയായിരുന്നല്ലൊ?
കുഞ്ഞേ നീ അറിയാത്തെ പോയൊ
എന്നിലെ അമ്മയേ?
ഒരിക്കല്‍ കൂടി തൊല്‍ വി യുടെ വിഷപാത്രം ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ ഈ സൊക്രട്രിസ്സ്‌ ജന്മം...
ഒടുവില്‍ അന്ത്യതാഴത്തിന്നു മുന്‍പു...നീ വന്നു...
കാല്‍പാദങ്ങളെ നനയിച്ച
ആദിയ കണ്ണു നീര്‍തുള്ളി..
നിന്റെതായിരുന്നു...
എന്റെ മകന്റെത്‌...
നൊവുന്റെ ഉമ്മിത്തികായി നിന്നെ വിട്ടു കൊടുക്കുക വയ്യ...
നീ ഉരുകുമ്പൊള്‍...
ഗംഗയായി..പുണ്യ്‌ ജലമായി..
ഞാന്‍ ഇതാ പേയ്തിറങ്ങുന്നു...
അമ്മ മൊക്ഷമാണു എന്ന അറിവിനാല്‍ നീ ജ്നാനസ്നാനപെടുക...

(കടപ്പാട്‌..രണ്ടു സുമനസ്സുകള്‍ക്ക്‌)

Comments

mullassery said…
ജീവത് ഗന്ധിയാ‍യ പരിദേവനം!
അതിനു പുരാണേതിഹാസ, ചരിത്ര സക്ഷ്യം.
അതെ , ‘തത്ത്വമസി’
അല്ല,‘അഹംബ്രഹ്മായിറ്റ്സ്മി’!

പക്ഷെ ,അക്ഷരത്തെറ്റുകള്‍ ധാരാളം!
അതു ശരിയായില്ലെങ്കില്‍ എന്തൊക്കെ ആശയങ്ങള്‍
നിരത്തിവച്ചാലും വേണ്ടത്ര ആസ്വാ‍ദനക്ഷമത കിട്ടില്ല!ശ്രദ്ധിക്കുമല്ലൊ.
എല്ലാവിധ നന്മകളും നേരുന്നു..
anilesh said…
The truth emerges through these lines. The heat of truth that the crucified son spoke of, and the light of truth the agonised mother listened to....I know the "son" and the"mother".....and.......I know more....

I kneel down before it....a feeling of awe and the transcendental stillness.....

Let me be.......
love.

Popular posts from this blog

വാക്കുപെയ്യുമിടത്തിലെ  അയാളും ഞാനും..

***
വായനശാല വരുന്നു.
കുട്ടിയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
അതുവരെ വല്ലപ്പോഴും അച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ  അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായി അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരുടെയോ ചേച്ചിമാരുടെയോ കയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വായിക്കാനുള്ള മോഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്.
ഏതെങ്കിലും വീടുകളിൽ വിരുന്നു പോകുമ്പോ മേശപ്പുറത്തു നിരക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെക്കാൾ ആ 6 ആം ക്ലാസുകാരിയെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നത് അവിടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളായായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ഇതാ വായനശാലയിൽ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടാവുന്ന്, ഇനി മതിവരുവോളം വായിക്കാം.
‘ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം?’
ഉൽഘാടനദിവസത്തെ തിരക്കുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആളും ആരവവും ഒഴിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം മുതൽ കാവിൽ പോയിട്ട് തിരികെ മടങ്ങും വഴി വായനശാലയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കാനും പത്രം വായിക്കാനുമുള്ള അനുമതി കുട്ടി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാലേകൂട്ടി വാങ്ങി. വായന പൂക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി കുട്ടിയെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വായനശാലയുടെ മുന്നിലൂടെയുള്ള നാട്ടിടവഴി അവസാനിക്കുന്നത് കാവിലാണ്.
സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി  കുളത്തി…
കവിതയുടെ റാന്തൽ കൊരുത്തിട്ട 
രാവിനായി കാക്കുകയാണോ 
നമ്മൾ അന്യരായ പ്രണയികൾ?
അതോ മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കുമപ്പുറമെവിടെയോ 
പ്രിയരാരോ ഉണ്ടെന്ന ഓർമ്മയെ 
മനസ്സിലിട്ടു കുറുകി ഇരിക്കുകയോ നാം ?

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം...
ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം...
നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം...
ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌...
ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌)
പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു
കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗര കാഴ…