Skip to main content

12.mazhayuday koottukarikku...


(ഒരു മഴക്കാലത്തു..ആരൊടും
പറയാതെ..ഒരു പുരുഷന്റേ ഉള്‍ചുടില്‍ മാത്രം വിശ്വസിചു ദിക്കറിയാതെ എവിടെക്കൊ ഇറങ്ങിപൊയ മഴയെ സ്നേഹിച എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്ക്‌..)


നിനക്ക്‌...
പുറത്ത്‌ മഴ പെയ്യുന്നു..
ജാലകത്തിനപ്പുറം...ചാറ്റല്‍ മഴ ചിണുങ്ങനെ...
പിന്നെ പതിയെ അതിന്റെ താളത്തിനു വേഗം കൂടുന്നു...
ചെറിയ മഴ മുത്തുകള്‍ എന്റെ പുസ്ത കതാളുകളിലേയ്ക്കും...
പാറി വീഴുന്നു...
അക്ഷരങ്ങളേ നനയിചുകൊണ്ട്‌
അവയുമയി ചങ്ങാത്തത്തിലാവാന്‍..
മഴത്തുള്ളികളുടെ വിഫല ശ്രമം..
പക്ഷെ ഒരു നിമിഷാര്‍ധതിന്റെ
ഇടവേളയ്കപ്പുറം
ആ നനവ്‌
ഒരൊര്‍മ മാത്രമാവുന്നു..
അക്ഷരങ്ങള്‍
ആത്മവിലേയ്ക്കാണോ ആ മഴത്തുള്ളിയേ...സ്വീകരിചത്ത്‌????
അതോ തിരസ്കാരത്തിന്റെ വേദനയില്‍
ആ മഴത്തുള്ളി സ്വയം ഉള്‍വലിഞ്ഞതോ????
അറിയില്ല...
എന്റെ അറിവില്ലായ്മയുടെ പട്ടികയില്‍ ഒന്നു കൂടി...
ഇതിരി കുഞ്ഞന്മാരായ മഴത്തുള്ളികള്‍ക്കു പകരം ഇപ്പൊള്‍ എനിക്കുമുന്‍പില്‍
തുള്ളിക്ക്‌ ഒരു കുടമായി പെയ്തുതിമര്‍ക്കുന്ന മഴ...
ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയും കാത്തു
നില്‍കാതെ സ്വയം ആടിതിമര്‍ക്കുന്ന മഴ...
കാവിലെ തിറയില്‍
കെട്ടിയാടുന്ന തെയ്യം പോലെ...
സര്‍പ്പപ്പ്പാട്ടിന്റെ ഒടുവിലേ
യാമങ്ങളില്‍
കെട്ടുപിണയുന്ന നിറങ്ങളുമയി...കളത്തില്‍ ആടിയുലയുന്ന..പെണ്ണിനെ പോലെ..മഴ എനിക്ക്‌ മുന്‍പില്‍....
ഈ നിമിഷങ്ങളില്‍ നീ എവിടെയണു?
നിനക്കുമുന്‍പിലും
മഴയുണ്ടോ?
അതൊ നിന്റെ പുറം കാഴചകള്‍
നിനക്കു സമ്മാനിക്കുന്നത്‌
ഉരുകിതിളക്കുന്ന
നഗരത്തിന്റേ വിളറിയ മുഖം മാത്രമാണോ?
അറിയില്ല...
ഒടുവിലേ വരിയായി ഞാന്‍ ഇതു കുറിക്കട്ടേ...
ഓര്‍മ്മയുടേ മഴക്കാലം നിനക്ക്‌ ഒരിക്കലും നഷ്ട്ടം ആവാതിരിക്കട്ടെ....

Comments

Anonymous said…
Othiri nannavunnudu
valsalyathode,
Kiranz..!! said…
ഹോയ് ,സിമ്പിള്‍ ഹ്യൂമന്‍ സോള്‍, എഴുത്തൊക്കെ നന്നാവുന്നൂണ്ട് .മലയാളം എഴുതുമ്പോള്‍ പൂര്‍ണമായും ടൈറ്റില്‍സ് ഉള്‍പ്പടെ മലയാളത്തിലാക്കിയാല്‍ ഒന്നു കൂടി രസോണ്ടാവും.മൊഴികള്‍ ഒക്കെ സെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ ? ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇവിടെ നോക്കു.
http://malayalam-blogs.blogspot.com/2007/04/all-about-malayalam-blogs.html

Popular posts from this blog

വാക്കുപെയ്യുമിടത്തിലെ  അയാളും ഞാനും..

***
വായനശാല വരുന്നു.
കുട്ടിയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
അതുവരെ വല്ലപ്പോഴും അച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ  അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായി അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരുടെയോ ചേച്ചിമാരുടെയോ കയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വായിക്കാനുള്ള മോഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്.
ഏതെങ്കിലും വീടുകളിൽ വിരുന്നു പോകുമ്പോ മേശപ്പുറത്തു നിരക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെക്കാൾ ആ 6 ആം ക്ലാസുകാരിയെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നത് അവിടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളായായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ഇതാ വായനശാലയിൽ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടാവുന്ന്, ഇനി മതിവരുവോളം വായിക്കാം.
‘ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം?’
ഉൽഘാടനദിവസത്തെ തിരക്കുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആളും ആരവവും ഒഴിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം മുതൽ കാവിൽ പോയിട്ട് തിരികെ മടങ്ങും വഴി വായനശാലയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കാനും പത്രം വായിക്കാനുമുള്ള അനുമതി കുട്ടി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാലേകൂട്ടി വാങ്ങി. വായന പൂക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി കുട്ടിയെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വായനശാലയുടെ മുന്നിലൂടെയുള്ള നാട്ടിടവഴി അവസാനിക്കുന്നത് കാവിലാണ്.
സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി  കുളത്തി…
കവിതയുടെ റാന്തൽ കൊരുത്തിട്ട 
രാവിനായി കാക്കുകയാണോ 
നമ്മൾ അന്യരായ പ്രണയികൾ?
അതോ മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കുമപ്പുറമെവിടെയോ 
പ്രിയരാരോ ഉണ്ടെന്ന ഓർമ്മയെ 
മനസ്സിലിട്ടു കുറുകി ഇരിക്കുകയോ നാം ?

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം...
ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം...
നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം...
ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌...
ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌)
പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു
കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗര കാഴ…