Skip to main content

Ormayiley mazhakkalangal 11


Dew drops
Originally uploaded by Deepa.Praveen












"മഴയ്ക്ക് എല്ലായിടത്തും ഒരേ നിറവും മണവും ആണോ ആവോ?"
ആരോട് എന്നില്ലതേ ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ച മുത്തശിയാണു ആദ്യം എന്നേ മഴയേയ്‌ ഒരു അനുഭവമായി സ്നേഹിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചത്.
അത് എന്നായിരുന്നു?
ഇപ്പൊ തോന്നുന്നു ഒരുപാടു കാലങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പായിരുന്നു എന്ന്. എന്നില്ലേ ചെറിയ കുട്ടിയേയ്‌ എനിക്ക് നഷ്ട്ട പെടുന്നതിനും
മുന്പ്.

കോലായിലെ തൂണില്‍ ചാരിയിരുന്നു ഒരു ച്ചുട്ടിതോര്‍ത്തു മാറിനു കുറുകേ ഇട്ടു കണ്‍ തടത്തിനു മുകളില്‍ കൈ ചേര്ത്തു കറുത്ത് വരുന്ന പടിഞ്ഞാറേ മാനം നോക്കി, "കുട്ടിയേയ്‌ മഴ വരാറായി ട്ടോ ,മണ്ണിന്നു കയറു" എന്ന് പറയുന്ന സ്നേഹം.

ഒന്നു ,രണ്ടു, മൂന്ന്..മഴതുള്ളി അങ്ങനെ പൊടി മണലില്‍ വീഴുകാണ്‌എന്ത് രസാണ് ആ മണം. ഉമ്മറത്ത്തേ ക്ക് മഴയേയ്‌ വിട്ടു കയറാന്‍ മനസ്സു മടിക്കുന്നു.

"കുട്ടി ,ദ, പുതു മഴയില്‍ പാമ്പ് ഇറങ്ങുട്ടോ ,അവിടേ കളിചോണ്ട് നിന്നോ,ആദ്യത്തെ മഴയാ,സൂക്ഷിചില്ലച്ച പനി ഉറപ്പാ.പനി പിടിച്ച ഇസ്ക്കുളില്‍ പോകണ്ടല്ലോ അല്ലേ?
ഇങ്ങട്ട് കയറു കുട്ടി ആ പെറ്റി കൊട്ട് മുഴുവന്‍ നനച്ചുല്ലോ നീ."

ഏത് വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളാണ് എന്റെ നനഞ്ഞ വിരലുകളില്‍ മുറുകേ അമരുന്നത്? കൈത പൂവിന്റെയും ഏതോ പഴയ പേരറിയാ അത്തറിന്റെയും എള്ള് എണ്ണയുടെയും മണം കൂടികലരുന്ന ചുളിഞ്ഞ ജമ്പര്‍ ലേയ്ക്ക് എന്നേ ചേര്‍ത്തു നിറുത്തി മുടിയില്‍ ഓടി കളിക്കുന്ന ചുട്ടി തോര്‍ത്തിലെയ്ക്ക് സ്നേത്തിന്റെയ്‌ ശക്തി പകരുന്നത് ആരാണ്നു?

ദൂരെ ദൂരെ യെന്ന്‍ പോലെ ഇപ്പോഴും കേള്‍ക്കുന്നു..

"എന്താ കുട്ടി ഇതു? ഇതു ചെയ്ളി കുതാതെയ്‌, തിണ്ണ മുഴുവന്‍ വെടക്കാക്കി,ഇതു തുടച്ച കൂടി പൂവില്ല, കണ്ടില്ലേ തിണ്ണ മുഴുവന്‍ വെള്ള അതിന്റെ കൂടെയ്‌ നീമണ്ണില് ചാടി തുള്ളി തിണ്ണ പറമ്പ് കണക്കേ ആക്കി, നോക്കിയേ, കുട്ടിയേയ്‌ ഇങ്ങനെ കൊലുസിട്ട് ചാടതേ,പെണ്കുട്ടികള് കൊളുസിന്റെയ്‌ ഒച്ച പുറത്തു കാട്ടതെയ്‌ ആ നടക്കണ്ടത്..അറിയുവോ..ഉമ്മുകൊലുസു.

...........
എന്നാണ് എനിക്ക് നശട്ടപെയ്ട്ടത് ആ ഉമ്മുകൊലുസു വിളികള്‍...
ശബ്ദമില്ലാത്ത ഒരു കൊച്ചു സ്വര്‍ണ നൂല്,പിന്നീട് ഈപോഴോ ആ സ്നേഹം എനിക്ക് തീര്പിച്ചു തന്നു, ഈ തോന്നസക്കാരിക്ക് ശബ്ധമില്ലതേ നടക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാവണം..
അതില്‍ ഒരു സ്വര്‍ണ ചരട് ഞാന്‍ എവിടെ യോ എപ്പോഴോ ഏതോ മഴയില്‍ നശട്ടപെയ്ടുത്തി...ഇന്നു ഓരോ മഴയിലും ഞാന്‍ ആ സ്വര്‍ണ നൂല്‍ തിരയുന്നു..ഒപ്പം ഓരോ മഴ നരിന്റെയ്‌ നൂലും തന്റെ കുഞ്ഞു മകളുടെ നിരുകയെയ്‌ വെധനിപ്പികുമോ എന്ന് ആകുല പെയ്ട്ടിരുന്ന ഒരു മുത്തശി മഴയെയ്യും..

Comments

ഒരു ചെറുനനവ്.. ഞാനും നനഞ്ഞു
ആശംസകള്‍.
deepz said…
ഒരു മഴ നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന പോലെ...മഴ എനിക്കും ഒരു പാട് ഇഷ്ടമാണ്...എന്റെ പ്രണയം...
lalrenjith said…
ഒത്തിരി അക്ഷരത്തെറ്റുണ്ട്.ഒരു സാഹിത്യഭം ഗിയൊക്കെ അനുവഭപ്പെട്ടു.എവിടെയൊക്കെയോ ഫോര്‍ മാറ്റ്..തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുന്ന പോലെ. സ്വര്‍ ണ്ണക്കൊലുസ് മഴയത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയത് ...തികച്ചും എന്തോ ഒരു സുഖകരമായ ഫീലിങ്ങ് തരുന്നുണ്ട്...
മഴ എനിക്കും ഇഷ്ടമാണ്...നന്നായിട്ടുണ്ട്
മഴ എനിക്കും ഒരു പാട് ഇഷ്ടമാണ്...നന്നായിട്ടുണ്ട്

Popular posts from this blog

വാക്കുപെയ്യുമിടത്തിലെ  അയാളും ഞാനും..

***
വായനശാല വരുന്നു.
കുട്ടിയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
അതുവരെ വല്ലപ്പോഴും അച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ  അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായി അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരുടെയോ ചേച്ചിമാരുടെയോ കയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വായിക്കാനുള്ള മോഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്.
ഏതെങ്കിലും വീടുകളിൽ വിരുന്നു പോകുമ്പോ മേശപ്പുറത്തു നിരക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെക്കാൾ ആ 6 ആം ക്ലാസുകാരിയെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നത് അവിടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളായായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ഇതാ വായനശാലയിൽ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടാവുന്ന്, ഇനി മതിവരുവോളം വായിക്കാം.
‘ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം?’
ഉൽഘാടനദിവസത്തെ തിരക്കുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആളും ആരവവും ഒഴിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം മുതൽ കാവിൽ പോയിട്ട് തിരികെ മടങ്ങും വഴി വായനശാലയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കാനും പത്രം വായിക്കാനുമുള്ള അനുമതി കുട്ടി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാലേകൂട്ടി വാങ്ങി. വായന പൂക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി കുട്ടിയെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വായനശാലയുടെ മുന്നിലൂടെയുള്ള നാട്ടിടവഴി അവസാനിക്കുന്നത് കാവിലാണ്.
സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി  കുളത്തി…
കവിതയുടെ റാന്തൽ കൊരുത്തിട്ട 
രാവിനായി കാക്കുകയാണോ 
നമ്മൾ അന്യരായ പ്രണയികൾ?
അതോ മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കുമപ്പുറമെവിടെയോ 
പ്രിയരാരോ ഉണ്ടെന്ന ഓർമ്മയെ 
മനസ്സിലിട്ടു കുറുകി ഇരിക്കുകയോ നാം ?

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം...
ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം...
നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം...
ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌...
ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌)
പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു
കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗര കാഴ…