Skip to main content

8.Ninnilaykku....


തിരികേ നിന്നിലേയ്ക്ക്‌

എന്റെമയില്‍ പീലികള്‍....
എന്റെ ജീവിതമയിരുന്നു...........
അവ ഞാന്‍ നിനക്കു നല്‍കി .........
നീ അവ മാനം കാട്ടാതേ...........
നിന്റെ ജീവിതപുസ്തക താളില്‍ഒളിപ്പിചൂ..........

എന്തിനൊപിറകെപായും പൊള്
‍നിന്നെ വിഴുങ്ങുന്ന തിരക്കില്....
‍നി അവമറന്നു......

ഒടുക്കം നിന്റെ അസ്തിത്‌'വം
തന്നെ നിനക്കു നഷ്ടപെട്ടുഎന്നു തോന്നിയപ്പോള്
‍നീ മാനം നോക്കി വിലപിചൂ ....

അപ്പൊള്‍

നീ കണ്ടു
മാനത്തു വിരിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന മഴവില്ലിനെ
നിനക്കു നിന്നെ....
എന്റെ മയില്‍ പീലികളേ...
ഓര്‍മ വന്നു

കുടമുല്ലപൂകളില്‍ ഹിമബിന്ദുവായി
പെയ്തിറങ്ങുന്ന നിലാവിനേയും
ആതിര സന്ധിയേയും നീ ഓര്‍മിചു....

നീതിരികെ നി ന്റെ ജീവിതപുസ്തകതാളു മറിചു

അവിടെ
നീ കണ്ടതു
പഴയ മയില്‍പീലികള്‍ക്കുപകരം

അടര്‍ന്നു തുടങ്ങിയ
എന്റെ
ജീവിതമായിരുന്നു....
അവയെകൈകുമ്പിളിലാകി
നീ
യാത്രതുടര്‍ന്നു

എതൊക്കെപാപനാശിനികള്?
‍എതൊക്കെപുണ്‍യ സന്‍ കേതങ്ങള്‍...

സങ്ക്ടങ്ങള്‍
മഞ്ഞുറക്കുന്നതാഴ്‌വാരങ്ങള്‍
ജീവിതംതിളചുമറിഞ്ഞു
ഉഷരമാകുന്നമരുഭൂമികള്‍

ഒരിടത്തും
നീ ആ പഴയ മയില്‍പീലികള്‍കണ്ടില്ല

നിസങ്ങതയൊടെ
നീ
യാത്ര തുടര്‍ന്നു
ഒടുവില്‍
നീ
തിരിചെത്തി


നടുമാഞ്ചൊട്ടില്‍
നിലാവില്‍
കുടമുല്ലവിരിഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന
പാരിജാതങ്ങള്‍പൂത്തിരുന്ന

നടവഴികളും
നാലുകെട്ടും
നമ്മുടെകണ്ണാം കളികളുംഒാര്‍ത്ത്‌

ആ അമ്പരചുമ്പികളുടെ
വനത്തിനു നടുവില്

‍അസ്തിത്വംനഷ്ടപയ്ട്ടവനായി
നിന്നു
നി വിലപിചു

നിന്റയ്‌ കണ്ണിര്‍
നിന്റെ
കയ്കുമ്പിളില്

‍ആഴ്‌ന്നിറങ്ങി
അവയില്‍ പുതിയ
മയില്‍ പീലിഉരുകി
പഴയവപുനര്‍ജനിചു

നിന്റെ
മനസില്‍ നാമും
തിരുവാതിരപാട്ടും
നിലാവും

ആമ്പല്‍പൂക്കളും
അത്ത്ചമയങ്ങളും.....

ഒന്നുംനഷ്ട്മമാവുന്നില്ല
എന്ന ഓര്‍മ്മപേടുത്തലും....

Comments

Popular posts from this blog

വാക്കുപെയ്യുമിടത്തിലെ  അയാളും ഞാനും..

***
വായനശാല വരുന്നു.
കുട്ടിയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
അതുവരെ വല്ലപ്പോഴും അച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ  അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായി അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരുടെയോ ചേച്ചിമാരുടെയോ കയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വായിക്കാനുള്ള മോഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്.
ഏതെങ്കിലും വീടുകളിൽ വിരുന്നു പോകുമ്പോ മേശപ്പുറത്തു നിരക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെക്കാൾ ആ 6 ആം ക്ലാസുകാരിയെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നത് അവിടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളായായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ഇതാ വായനശാലയിൽ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടാവുന്ന്, ഇനി മതിവരുവോളം വായിക്കാം.
‘ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം?’
ഉൽഘാടനദിവസത്തെ തിരക്കുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആളും ആരവവും ഒഴിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം മുതൽ കാവിൽ പോയിട്ട് തിരികെ മടങ്ങും വഴി വായനശാലയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കാനും പത്രം വായിക്കാനുമുള്ള അനുമതി കുട്ടി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാലേകൂട്ടി വാങ്ങി. വായന പൂക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി കുട്ടിയെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വായനശാലയുടെ മുന്നിലൂടെയുള്ള നാട്ടിടവഴി അവസാനിക്കുന്നത് കാവിലാണ്.
സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി  കുളത്തി…
കവിതയുടെ റാന്തൽ കൊരുത്തിട്ട 
രാവിനായി കാക്കുകയാണോ 
നമ്മൾ അന്യരായ പ്രണയികൾ?
അതോ മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കുമപ്പുറമെവിടെയോ 
പ്രിയരാരോ ഉണ്ടെന്ന ഓർമ്മയെ 
മനസ്സിലിട്ടു കുറുകി ഇരിക്കുകയോ നാം ?

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം...
ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം...
നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം...
ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌...
ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌)
പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു
കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗര കാഴ…