Skip to main content

23.വൈകിപോയ ഒരു കുറിപ്പ്‌



വിരസമായി പോകുമായിരുന്ന എന്റെ വേനല്‍ അവധിയിലേയ്ക്കു അവരെത്തി...
ഒരു പറ്റം കുഞ്ഞാറ്റകിളികള്‍..
എന്റെ കുഞ്ഞു കൂട്ടുകാര്‍..
അവര്‍ എന്നെ മിസ്സ്‌ എന്ന് വിളിചും,മാം എന്നു വിളിചും,ചേച്ചീ എന്നു വിളിചും,ടീച്ചര്‍ എന്നു വിളിചും
ഓരൊ വിളികൊണ്ടും അവരെന്നെ സ്നേഹിച്ചു..
ഹ്രുദയം കൊണ്ട്‌ പേരെടുത്ത്‌ വിളിച്ചു..
കുട്ടി കുറുമ്പുകള്‍ കൊണ്ടു എന്റെ ദിവസങ്ങളില്‍ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ നിറച്ചു...
അക്ഷരനഗരിയിലെ പ്രശസ്തമായ റെസിഡന്‍ഷിയല്‍ സ്കൂള്‍ലെ സമ്മര്‍ ക്യാമ്പ്‌...
കലപില ബഹളങ്ങളുമായി ഒരു പറ്റം കൊച്ചു കൂട്ടുകാര്‍
അവരുടെ ഇടയില്‍ എത്തിപെട്ട നിമിഷം ഞാനൊന്നു പരിഭ്രമിച്ചുവോ?
വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പല മുഖങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌...

ചങ്ങാതിമാരായവര്‍,വയസ്സിനു മൂത്തവര്‍,വ്യത്യസ്ത ചിന്താധാരകള്‍ ഉള്ളവര്‍..
പരിമിതമായ അറിവ്‌ ഏറിയും പകര്‍ന്നും ഞാന്‍ അവരില്‍ ഒരാളായിട്ടുണ്ട്‌..
ഇവിടെ ഈ കുഞ്ഞു വാവകളൊട്‌ ഞാന്‍ എന്തു പറയണം?
അവധി ദിവസ്ങ്ങളിലും കളിക്കാന്‍
വിടാതെ മുറിയിലടച്ചതിന്റെ
ദേഷ്യം ഉണ്ട്‌ മിക്ക മുഖങ്ങളിലും...
അവരൊട്‌ ആദിയം തോന്നിയത്‌ സഹതാപമാണു...
അറിയതെ എങ്കിലും ആദിയം പറഞ്ഞു പോയതും അതു തന്നെയാണു...
എനിക്ക്‌ നിങ്ങളെ കണ്ടിട്ട്‌ സങ്കടം വരുന്നു എന്ന്...
എന്തു പറഞ്ഞു എന്നു എങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്നു അറിയില്ല..അവരെന്റെ സ്വന്തം ആവുകയായിരുന്നു..
ഞാന്‍ അവരുടെതാവുകയായിരുന്നു...
കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു ഇഷ്ടങ്ങള്‍ കോറിയിട്ട നോട്ട്‌ ബുക്ക്‌ കള്‍
പലയ വര്‍ണ്ണത്തിലുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍
കറുത്ത പൂവ്‌,മഞ്ഞ ആന,നീല കരടി..
മുറിഞ്ഞു പോകുന്ന പാട്ടുകള്‍..
ഇറുക്കെ കേട്ടിപിടിച്ചു തരുന്ന ഉമ്മകള്‍...
റ്റിഫ്ഫിന്‍ ബോക്സ്‌ ഇല്‍ എനിക്കായി കാത്തു സുക്ഷിച്ച്‌ വെച്ചിരുന്ന ഇത്തിരി മധുരങ്ങള്‍...
എന്റെ രാവിലും പകലിലും എന്നെ തേടീയെത്തിയ അക്ഷരതെറ്റുള്ള സ്‌.മ്മ്.സ്‌ കള്‍..
എല്ലാറ്റിലും എല്ലാറ്റിലും നിറയുന്നത്‌ സ്നേഹമാണു...
കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു സ്നേഹങ്ങള്‍..
ആ സ്നേഹങ്ങള്‍ക്ക്‌ പല പേരുകള്‍...
ഹര്‍ഷ,ആനി,അഭിജ്ത്‌,പൊന്നു...അങ്ങനെ..അങ്ങനെ..
പക്ഷെ
ഒരു മുഖം...
സ്നേഹത്തിന്റെ..
ഒരു സ്വരം
ഇഷ്ടത്തിന്റെ...

ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു...
സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ മുഖങ്ങളെ...
ഇഷ്ടത്തിന്റെ ഈ സ്വരങ്ങളെ...

എന്റെ ദിവസങ്ങളിലെ...
കുഞ്ഞു നന്മകളെ..
നിങ്ങളെ....


short note
i dont know who is the author of dis snap.I got this from net.Any way i express my thanks to the author

Comments

freebird said…
അസൂയ തോന്നുന്നു.
കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ നിഷ്കളങ്കമുഖങ്ങള്‍ കാണാന്‍ എന്തു രസമാ‍ണ്. അതുപോലെ അവരുടെ ഓരോ കുസൃതികളും... എല്ലാം എല്ലാം....
ഇറ്റ്സ്മീ, കാപ്പീറൈറ്റു പ്വാലീസ്‌ വരുന്നുണ്ട്‌ സ്കൂട്ടായ്ക്കോട്ടോ :D

ഓ.ടോ: മഴത്തുള്ളിയേ എന്റെ മോന്ത കണ്ടാലെന്തു പറയുംസ്‌ ? :P
ചുറ്റും കുട്ടികല്‍ നിറ്യുന്ന പൊലെ.......... നന്നായിട്ടുന്ദ്
നൌവ്... “ഇറ്റ്സ് മി” (ആ നിങ്ങള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞത്)

കൊള്ളാം...!!

Popular posts from this blog

വാക്കുപെയ്യുമിടത്തിലെ  അയാളും ഞാനും..

***
വായനശാല വരുന്നു.
കുട്ടിയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
അതുവരെ വല്ലപ്പോഴും അച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ  അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായി അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരുടെയോ ചേച്ചിമാരുടെയോ കയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വായിക്കാനുള്ള മോഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്.
ഏതെങ്കിലും വീടുകളിൽ വിരുന്നു പോകുമ്പോ മേശപ്പുറത്തു നിരക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെക്കാൾ ആ 6 ആം ക്ലാസുകാരിയെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നത് അവിടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളായായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ഇതാ വായനശാലയിൽ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടാവുന്ന്, ഇനി മതിവരുവോളം വായിക്കാം.
‘ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം?’
ഉൽഘാടനദിവസത്തെ തിരക്കുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആളും ആരവവും ഒഴിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം മുതൽ കാവിൽ പോയിട്ട് തിരികെ മടങ്ങും വഴി വായനശാലയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കാനും പത്രം വായിക്കാനുമുള്ള അനുമതി കുട്ടി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാലേകൂട്ടി വാങ്ങി. വായന പൂക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി കുട്ടിയെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വായനശാലയുടെ മുന്നിലൂടെയുള്ള നാട്ടിടവഴി അവസാനിക്കുന്നത് കാവിലാണ്.
സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി  കുളത്തി…
കവിതയുടെ റാന്തൽ കൊരുത്തിട്ട 
രാവിനായി കാക്കുകയാണോ 
നമ്മൾ അന്യരായ പ്രണയികൾ?
അതോ മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കുമപ്പുറമെവിടെയോ 
പ്രിയരാരോ ഉണ്ടെന്ന ഓർമ്മയെ 
മനസ്സിലിട്ടു കുറുകി ഇരിക്കുകയോ നാം ?

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം...
ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം...
നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം...
ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌...
ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌)
പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു
കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗര കാഴ…