Skip to main content

ഒരു മഴക്കാല ...

കാലദേശാതിവര്‍ത്തിയായ  മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു. നനച്ചും നനഞ്ഞും ഒരു വികൃതി കുട്ടിയേ  പോലെ സ്വയം തിമര്‍ക്കലില്‍ ആഹ്ളാദിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഒരു മഴയില്‍ ഒരു കൊലുസിന്റെയ്  കണ്ണീര്  ഉണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍  എന്റെ  ചെങ്ങാതിയായിരുന്നു. മഴയുടെ മുന്‍പേ എത്തുന്ന  കിലുങ്ങുന്ന  സ്വരമായിരുന്നു. മഴ നനച്ച നാരങ്ങാ മിട്ടായികള്‍ എനിക്കായി കാത്തു വെച്ചിരുന്ന, എന്നേ മഴയിലേയ്ക്ക്‌  കൈപിടിച്ച്  നടത്തിയിരുന്ന, എന്റെ കുട തട്ടി തെറിപ്പിച്ച്  എന്നില്‍  നിന്നും ഓടി പോയിരുന്ന  , പളളി  മുറ്റത്തിരുന്നു പുസ്തകതാള്  കീറി കളിവള്ളം  ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന, ശവകൊട്ടക്ക് പിന്നിലേ  പുതുലഞ്ഞു  നിന്നിരുന്ന റോസയില്‍  നിന്നും  നനഞ്ഞ  പൂക്കള്‍ പറിച്ചു ബാല്യത്തിന്റെയ് സ്വതന്ത്ര്യം  ആഘോഷിച്ചിരുന്ന, മഴത്തുള്ളികളില്‍ ആലിപഴം  ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് എന്നും 100 തുള്ളികളെ പിടിച്ചു അതില്‍  അതര്‍ ഒഴിച്ചാല്‍, അത്തറിന്റെ  മണമുള്ള  ഐസ്  മിടായി  ഉണ്ടാകും എന്നും  എന്നേ പറഞ്ഞു  പറ്റിച്ച  പെണ്‍കുട്ടി. നീ ഇന്ന്  എവിടെ  ആണ്?  


ഒരു  വെള്ളി ആഴ്ച്ച ദിവസത്തില്‍ കളഞ്ഞ്  പോയ  നിന്റേ ഒറ്റ കൊലുസ്സ്  തിരക്കി നിറഞ്ഞ  കണ്ണും ആയി ആ മഴയില്‍ നീ ആ പള്ളി മുറ്റത്ത്  ഉണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ വഴക്ക് പറയും വൈകി എത്തിയാല്‍ എന്ന കാരണം പറഞ്ഞും പറയാതെയും ഞാന്‍ ഓടുമ്പോള്‍ നീ പിന്നില്‍ നിന്ന്  വിളിക്കുന്ന്ടയിരുന്നു  ഒന്ന് നില്‍ക്കടോ  ഒരുട്ടം  പറയാന്‍ ഉണ്ട്  എന്ന്  പറഞ്ഞ് . ഞാന്‍  ഒന്ന്  തിരിഞ്ഞു നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു . നിന്റെ മഴ നനഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ കാണാന്‍ മാത്രം . 

പുതിയ തിങ്കളാഴ്ച്ചയില്‍ , പിന്നേ ഉള്ള ഒരു തിങ്കളാഴ്ചകളിലും ഞാന്‍ നിന്നെ കണ്ടില്ല. ആരോ പറഞ്ഞു, നിനക്ക്  ഒരാളേ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു അത്രേ, ഒരു പൊടി മീശക്കാരന്‍ പത്താം ക്ളാസ്സ് കാരനേ. മഴ ഉള്ള ഒരു വെള്ളി ആഴചയില്‍ നീയും നിന്റേ പൊടി മീശക്കാരനും ജീവിതത്തിലേക്ക്  ഒരുമിച്ചു നടക്കാന്‍ ഇറങ്ങി തിരിച്ചിരുന്നു അത്രേ. അതറിഞ്ഞ ആരോ നിങ്ങളേ രണ്ടാളേയും തിരികേ വീട്ടില്‍ എത്തിച്ചു എന്നും. പിന്നേ ഒരിക്കലും ഞാന്‍ നിന്നേ കണ്ടിട്ടില്ല. നിനക്കും  നിന്റെ  പൊടി മീശക്കാരനും  എന്തു  സ്വംഭവിച്ചു  എന്ന്  എനിക്കറിയില്ല. എന്നാല്‍ മഴ പ്രണയം കൂടി ആണ് എന്ന് എന്നോട്  പറയാതേ പറഞ്ഞത്  നീ എന്ന എട്ടാം ക്ലാസ്സുകാരിയാണ് . ഇന്നും മഴയില്‍ നിറഞ്ഞ പനിനീര്‍ പൂക്കള്‍ കാണുമ്പോള്‍  റിനി ഞാന്‍ നിന്നേ ഓര്‍ക്കുന്നു. ഞാന്‍  അറിയാതെ പോയ നിന്റേ പ്രണയത്തേയും.

Comments

എന്തോ ഒരു അവ്യക്തത...
ഇനി എനിക്ക് മാത്രം തോന്നിയതാണോ എന്നറിയില്ല.
c.v.thankappan said…
നന്നായിട്ടുണ്ട്.
വാക്യഘടനയിലെ അപാകതയാണ്
ഈ രചനയുടെ ആകര്‍ഷണീയത
നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്‌.അല്ലെങ്കില്‍
ഈ കുഞ്ഞോര്‍മ്മകള്‍
മനോഹരമാകുമായിരുന്നു.
ആശംസകള്‍
sarita nair said…
ഹായ്....
ലക്ഷണമൊത്തതോ വളരെ ആകര്‍ഷകമായതോ ആയ ഒന്നായി തോന്നിയില്ല, വേദനിപ്പിച്ചെങ്കില്‍ ക്ഷമിക്ക്ണം..
.

പക്ഷേ നമ്മുടെ സത്വത്തില്‍ നിന്നും എത്രത്തോളം അകലം പാലിച്ചു ജീവിക്കാം എന്ന ചിന്തയോട് കൂടി മാത്രം മുന്നോട്ട് പോകുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ,

ഓര്മകള്‍ സൂക്ഷിക്കുകയും, അതിനെ മാതൃഭാഷയില്‍ കോറിയിടുകയും ചെയ്യുക എന്നത് വളരെ ശ്രേഷ്ഠമായ ഒരു കാര്യമാണ്...

ഇന്നെഴുതിയതും ഓര്‍മയാകുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടാകും, അന്നും അഭിമാനത്തോടെയും ഗൃഹാതുരത്വത്തോടെയും വായിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന വാകുകള്‍ എഴുതാന്‍ താങ്കള്‍ക് കഴിയട്ടെ..

Popular posts from this blog

വാക്കുപെയ്യുമിടത്തിലെ  അയാളും ഞാനും..

***
വായനശാല വരുന്നു.
കുട്ടിയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
അതുവരെ വല്ലപ്പോഴും അച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ  അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായി അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരുടെയോ ചേച്ചിമാരുടെയോ കയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വായിക്കാനുള്ള മോഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്.
ഏതെങ്കിലും വീടുകളിൽ വിരുന്നു പോകുമ്പോ മേശപ്പുറത്തു നിരക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെക്കാൾ ആ 6 ആം ക്ലാസുകാരിയെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നത് അവിടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളായായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ഇതാ വായനശാലയിൽ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടാവുന്ന്, ഇനി മതിവരുവോളം വായിക്കാം.
‘ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം?’
ഉൽഘാടനദിവസത്തെ തിരക്കുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആളും ആരവവും ഒഴിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം മുതൽ കാവിൽ പോയിട്ട് തിരികെ മടങ്ങും വഴി വായനശാലയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കാനും പത്രം വായിക്കാനുമുള്ള അനുമതി കുട്ടി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാലേകൂട്ടി വാങ്ങി. വായന പൂക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി കുട്ടിയെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വായനശാലയുടെ മുന്നിലൂടെയുള്ള നാട്ടിടവഴി അവസാനിക്കുന്നത് കാവിലാണ്.
സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി  കുളത്തി…
കവിതയുടെ റാന്തൽ കൊരുത്തിട്ട 
രാവിനായി കാക്കുകയാണോ 
നമ്മൾ അന്യരായ പ്രണയികൾ?
അതോ മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കുമപ്പുറമെവിടെയോ 
പ്രിയരാരോ ഉണ്ടെന്ന ഓർമ്മയെ 
മനസ്സിലിട്ടു കുറുകി ഇരിക്കുകയോ നാം ?

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം...
ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം...
നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം...
ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌...
ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌)
പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു
കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗര കാഴ…