Skip to main content

ഒരു വിഷുക്കണി(പ്രേമലേഖന)യോർമ്മ..


വിഷു തീർച്ചയായും ഓർമ്മകളുടെതു കൂടിയാണ്.
അമ്മിണികുട്ടിയ്ക്കും അങ്ങനെതന്നെയെന്നു കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസായി ഇടുന്ന സെന്റിപോസ്റ്റുകൾ കൊണ്ടും മനസിലായിട്ടുണ്ടാവുല്ലോ.
എന്നാൽ ചില വിഷു ഓർമ്മകളിൽ എങ്കിലും അമ്മിണികുട്ടി സ്വന്തം ('കുരുട്ട്') ബുദ്ധിയിൽ വിരിഞ്ഞ ചില ആശയങ്ങളുടെ ആവിഷ്ക്കാരവും അതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളുമോർത്ത് കൃതാർഥയാവാറുണ്ട്.
എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ അതിൽ ഭാഗഭാക്കാവുന്ന (ബലിയാടാകുന്ന) ചിലർക്ക് ആയുഷ്ക്കാലത്തേയ്ക് ഓർത്തിരിക്കാൻ വേണ്ടുന്ന ചില ഓർമ്മകളും ഇത്തരം വിഷുക്കാലങ്ങൾ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.
ഇത് അങ്ങനെ ഒരു സ്പെഷ്യൽ കണിയെകുറിച്ചാണ് ഈ കുറിപ്പ് .
***
അതിനു മുൻപ് കഥയുടെ പശ്ചാതലം പറയാം.
ഇതിലെ നായകൻ മുൻ കുറിപ്പുകളിലൂടെയും അല്ലാതെയും ചിലർക്കെങ്കിലും പരിചയമുള്ള നമ്മുടെ ബാല്യകാല തോഴൻ മാത്തുക്കുട്ടിയാണ്‌ (അതെ മാപ്പു കഥയിലെ മാത്തുക്കുട്ടി).
ആ സ്കൂൾ വർഷത്തിൽ മാത്തുകുട്ടിയ്ക് ഒരു കൊച്ചു സുന്ദരിയോട് പ്രണയം തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രണയത്തിനു ചെറുതെങ്കിലും ഒരു ഗ്രീൻ സിഗ്നൽ കിട്ടുന്നത് സ്കൂൾ പൂട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുൻപും. മാത്തുണ്ണിയെ തീവ്ര വിരഹത്തിലാഴ്ത്തി രണ്ടു മാസത്തെ സ്കൂൾ പൂട്ട്.
പെട്ടെന്ന് മാതു കാറ്റഴിച്ചു വിട്ട സൈക്കിൾ പോലെയായതു നമ്മൾ ചങ്ങാതികൂട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു. ആരും ചോദിച്ചിട്ടു മാത്തൂ കാര്യമൊന്നും പറയുന്നുമില്ല.
അങ്ങനെ മാത്തന്റെ വീട്ടിൽ കൊന്നപ്പൂ ബുക്ക് (ഇന്നത്തെ പോലെ കൊന്നപ്പൂക്കൾ അന്ന് വിലക്ക് വാങ്ങാൻ കിട്ടിട്ടല്ല ഉള്ള വീടുകളിൽ പോയി നേരത്തെ പറഞ്ഞു വെയ്ക്കണം) ചെയ്യാൻ പോയ സമയത്താണ് ആള് മറ്റേ പെൺകുട്ടിയെ തീവ്രമായി മിസ് ചെയ്യുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞത്.
ഇന്നത്തെ പോലെ മൊബൈൽ ഫോണും whatsppum എന്തിനു പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ അന്ന് ലാൻഡ് ലൈൻ പോലും ഇല്ല.
അവസാനം അമ്മിണികുട്ടിയും മാത്തുവും കൂടി ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തി. ഒരു പ്രേമലേഖനം എഴുതുക തന്നെ.
വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ പ്രേമലേഖനമൊക്കെ വായിച്ച ഒരു experience ഉണ്ട് അമ്മിണികുട്ടിക്കു. ബാലരമയിൽ നിന്നും പൂമ്പാറ്റയിൽ നിന്നും കുട്ടി കുറെ പടമൊക്കെ വെട്ടി എടുത്തു കത്തിൽ ഒട്ടിക്കാൻ.
കത്ത് എഴുതാൻ തുടങ്ങിയപ്പഴാണ് ഒരു എക്സ്ട്രാ ഡെക്കറേഷന്റെ കാര്യം കത്തിയത്.
" ഡാ ഈ കത്ത് നമുക്കു കണിവെച്ചിട്ടു കൊടുത്താലോ? "
"കണിയോ നീ എന്നാന്നെ ഈ പറന്നേ"
ഉടുപ്പിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിറച്ചിട്ടിരുന്ന ചാമ്പക്ക ഉപ്പും കൂട്ടി തിന്നത് നിറുത്തി, അമ്മിണി ആ ദിവ്യ രഹസ്യം പങ്കുവെച്ചു.
'അതെ എന്റെ വല്യമ്മച്ചി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, നമ്മൾ എന്ത് കണിവെച്ചാലും അത് കൊല്ലം മുഴുവനും ഇരട്ടിക്കുന്നു. '
ഇനിയാണ് തള്ള് ----
"ഞാൻ കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഒരു ഫൈവ് സ്റ്റാർ വെച്ചു പിന്നെ എനിക്ക് എത്ര ഫൈവ് സ്റ്റാർ കിട്ടിയെന്നറിയാവോ? പിന്നെ ഒരു വര്ഷം ഞാൻ ഒരു കിളി കുഞ്ഞിനെ വെച്ചു, അത് കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങടെ വീട്ടിൽ ഫുൾ കിളി കുഞ്ഞു വരുവാരുന്നു.' (ലൗ birds വളർത്തൽ ഹിറ്റ് ആയി നില്കണ ഒരു സമയമാണ് അത്).
മാതു സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കുന്നു. 'കിളി കുഞ്ഞോ ?"
"അതേടാ"- (വിഷുകണി വെയ്ക്കുന്നതിന്റെ ഏഴു അയലത്ത് മുത്തശ്ശി എന്നെ അടുപ്പിക്കില്ല എന്ന യാഥാർഥ്യം അവനറിയില്ലലോ)
ഫൈവ് സ്റ്റാറും കിളികുഞ്ഞും മാത്തൂന്റെയും ഇഷ്ട്ടങ്ങളാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞു ഇട്ട നമ്പറായിരുന്നു. അത് ഏറ്റു.
അപ്പൊ അടുത്ത പ്രശ്‌നം.
'കൊച്ചെ ഞങ്ങള് ക്രിസ്താനികളല്ലേ നിങ്ങള് ഹിന്ദുക്കളും. അപ്പൊ ഞങ്ങടെ വീട്ടിൽ ഈ കണിയൊന്നും വെക്കത്തില്ല. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാന്നെ, ഞാ എഴുതി തരാം. നീ നിന്റെ വീട്ടിലെ കാണിക്കാത്തു വെക്ക്."
ബേസ്ഡ് പണി നമുക്കിട്ടു തിരിച്ചു വരുന്നു.
"എന്നാ പോട്ടെ വേണ്ടടാ.."
"ഇല്ല ഇല്ല വേണം വേണം". മാതു കുട്ടി വിടുന്ന മട്ടില്ല. ചെറുക്കന്റെ തലമണ്ടയ്ക് ഒന്ന് കൊടുക്കാൻ തോന്നി എന്നാലും ബേബിചേട്ടൻ പറഞ്ഞ പോലെ ഐഡിയ എന്റെയായി പോയില്ലേ.
എന്തായാലും പരിഹാരമില്ലാത്ത പ്രശനമില്ലലോ..ആ പരിഹാരം വരിക്ക ചക്കയും ചുമലിൽ വെച്ച് പറമ്പിൽ നിന്ന് ഞങ്ങടെ അടുത്തേയ്ക്കു വന്നു മാത്തൂന്റെ അമ്മച്ചി.
അമ്മച്ചിക്കു മാത്തൂന്റെ കൂട്ടുകാരിൽ അമ്മിണികുട്ടിയെ വലിയ കാര്യമാണ്. ഒന്ന് കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ചെറുത്, എന്നാലും വായിൽ കൊള്ളാത്ത വലിയ വർത്തമാനമൊക്കെ പറയും. ഗൾഫ് യുദ്ധത്തെ കുറിച്ചൊക്കെ അന്ന് അമ്മച്ചിക്ക് ആധികാരികായി അടുക്കളയുടെ സ്ലാബിൽ കയറി നിന്ന് ക്ലാസ് എടുത്തിട്ടുണ്ട്*. പറഞ്ഞു വന്നത് അമ്മിണികുട്ടിയും അമ്മച്ചിയുമായുള്ള ഇരിപ്പുവശമാണ്.
അന്ന് മതസൗഹാർദ്ദം കോടികുത്തി വാഴുകയും നാട് നീളെ മുസൽമാനും, ഹിന്ദുവും ക്രിസ്താനിയും കൈ കോർത്ത് നിൽക്കുന്ന ടാബ്ലോകൾ അരങ്ങേറുകയും ചെയ്യുന്ന കാലം. അമ്മിണികുട്ടിയുടെ പ്രീണനത്തിലും മാത്തുവിന്റെ കാല് പിടിച്ചുള്ള കരച്ചിലിലും അമ്മച്ചി വീണും, കൃഷ്ണന്റെ കലണ്ടറിനു ഒപ്പം കർത്താവിന്റെ രൂപവും , ഒരു പാട് പൂക്കളും കായ്കളും ചക്കയും മാങ്ങയും, അമ്മച്ചിയുടെ കൊന്തയും, കസവു കവണിയും, ഈന്തോലയും, കൊന്നപ്പൂവും അങ്ങനെ ആകെ മൊത്തം ഒരു സുന്ദരൻ കണി.
കണി വെച്ചു എഴുതി ഡെക്കറേറ്റ് ചെയ്ത കത്തും മാത്തുകുട്ടിയെ ഏൽപ്പിച്ചു, അമ്മച്ചി വീട്ടിലേയ്ക്കു തന്ന ചക്ക മുറിയും കൊന്നപൂവുമായി അമ്മിണി കുട്ടി സ്ഥലം കാലിയാക്കി.
പ്രണയ ലേഖനത്തിന്റെ മോഡോസൊപ്രാണ്ടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയിട്ട് ഈ കത്ത് കാണിയ്ക്കു ഒപ്പം വെയ്ക്കണം. രാവിലെ എല്ലാവരും ഉണരും മുൻപ് കത്ത് എടുത്തു മാറ്റണം. എന്നിട്ടു അടുത്ത ദിവസം പോസ്റ്റ് ചെയ്യണം.
ആക്ഷൻ പ്ലാനിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടം മാത്തൂ ഒരു പിഴവുമില്ലത്തെ ചെയ്തു. എന്നാൽ സകല കണക്കു കൂട്ടലും തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് ആ അർദ്ധ രാത്രിയിൽ മറ്റൊരു കാര്യം സംഭവിച്ചു. ഈസ്റ്റർ തലേന്നേ വരൂ എന്ന് മാത്തൂ കരുതിയ പിതാശ്രീനട്ട പാതിരായ്ക്ക് ഏല്ലപാറയിൽ നിന്ന് കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിയിലേക്കു ജീപ്പോടിച്ചെത്തി. അമ്മച്ചി വീട് തുറന്നു ചാച്ചൻ അകത്തു കേറിയപ്പോ അതാ മുറിക്കു മൂലയ്ക്ക് ഒരു സുന്ദരൻ കണി.
അമ്മച്ചി : 'ആ പിള്ളാരൊപ്പിച്ചതാ.'
ചാച്ചൻ : "കൊള്ളാല്ലോ, നോക്കട്ടെ."
കാണിക്കടുത്തേയ്ക് നീങ്ങുന്ന ചാച്ചൻ.
"ഇതെന്നാ ഈ കത്ത്? കണിക്കൊപ്പം കർത്താവിനു കത്തും വെയ്ക്കുവോ?
കവർ കത്തെടുക്കുന്ന ചാച്ചൻ.
വൃത്തിയായി മടക്കിയ കടലാസ്സിൽ ഒരു ആരോ അവിടെ ഒരു ലുട്ടാപ്പി വഴികാണിക്കാൻ 'ഇവിടെ തുറക്കൂ എന്ന് പറഞ്ഞു"
തുറക്കുമ്പോൾ കപീഷും, ശിക്കാരി ശഭുവും പിന്നെ പൂക്കളും മുയലുകളും മാനും ഒകെ നിറയുന്ന പേപ്പറിൽ മാതുവിന്റെ പ്രേമലേഖനം.
സ്കൂളിൽ നമ്മളെ ഒരു കത്ത് എഴുതാൻ പഠിപ്പിക്കില്ലേ അഡ്രസ് ഒകെ വെച്ചു. മാതൃക അതാണ്.
വിഷയവും എഴുതിയിട്ടുണ്ട് : ലവ് ലെറ്റർ.
താഴോട്ടുള്ള പ്രേമലേഖനം കാര്യമാത്ര പ്രസക്തമാണ്.
ഒപ്പും ഉണ്ട്.
പിറ്റേന്നു വെളുപ്പാൻ കാലത്തു കത്ത് തിരഞ്ഞു ചെന്ന മാത്തുവിന്റെ നിലവിളി ഒച്ച, രണ്ടു ഫർലോങ് അകലെ കേട്ട് എന്ന് ചില കുബുദ്ധികൾ പറഞ്ഞു നടന്നു.
അത് ചുമ്മാതെയാകുമെന്നാ എന്റെ ഇപ്പോഴുമുള്ള വിശ്വാസം. ചാച്ചന് അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യൂല്ല.
പക്ഷെ കുറെ നാളു കഴിഞ്ഞു ഒരു ദിവസം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോ ഞങ്ങൾക്ക് നാരങ്ങാ വെളളം വാങ്ങി തന്നിട്ട് ചാച്ചൻ ചോദിച്ചു
'അല്ല ദീപകുട്ടി,
മാംസ നിബന്ധമല്ല രാഗം, അത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഇറച്ചി കഴിക്കാറില്ല നിന്നെപ്പോലെ ഞാനും വെജിറ്റേറിയൻ ആണ് എന്ന് ആ വാര്യര് കൊച്ചിനുള്ള എഴുത്തിൽ എഴുതിയത് നീയാണോ അതോ എന്റെ സത്പുത്രനാണോ'
മാത്തൂന് വാര്യര് കൊച്ചിനോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രത ഊന്നിപ്പറയാൻ ഞാൻ ചില ഉപമകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അത് ഞാൻ അന്ന് ചാച്ചൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?
നാരങ്ങാവെള്ളത്തിന്റെ ഗ്ലാസ് പീടികയുടെ പടിയിൽ വെച്ച് ഓടുമ്പോ ' ചാച്ചന്റെ ഉറക്കെയുള്ള ചിരിയുടെ ഒപ്പം മുഴങ്ങി കേട്ടു ...
"ഓടാതെ ഇനിയും ഉണ്ട് ചോദിക്കാൻ."
ഈ വിഷുവിനു ചാച്ചനില്ല, അമ്മച്ചിയില്ല, മാത്തു..നീയും എന്റെ അടുത്തില്ല. എന്നാലും ഈ കുറിക്കുന്ന നിമിഷം മുഴുവൻ ഞാൻ ജീവിക്കുകയിരുന്നു.. നമ്മുടെ ഏറ്റവും നിഷ്കളങ്കമായ കുട്ടികാലം.
അടി കിട്ടിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും ആ അവധികാലത്തിനു ശേഷം പ്രണയ സുരഭിലമായിരുന്നു മാത്തൂന്റെ ജീവിതം.
അത് കൊണ്ട് തന്നെ സ്വന്തം റിസ്കിൽ ആർക്കും കണിക്കൊപ്പം പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കായി ഒരു പ്രണയകുറിമാനം കൂടി വെയ്ക്കാവുന്നതാണ്.
നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ കണികാണുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം അവർക്കായി ഒരു സ്നേഹകുറിമാനം? ഐഡിയ അത്ര മോശമൊന്നുമല്ല :)
സ്നേഹത്തിന്റെ സാഹോദര്യത്തിന്റെ നന്മയുടെ പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ ഒരു ഉത്സവകാലം എന്റെ എല്ലാ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കും.
അമ്മിണികുട്ടി
P. S : (മാപ്പു കഥയിൽ മാത്തുവിനെ കുറിച്ച് എഴുതിയതു അറിഞ്ഞു അരമണിക്കൂർ ISD തെറിവിളിച്ചത്തിലുള്ള പ്രതികരമല്ല ഈ കുറിപ്പ് എന്ന് പ്രത്യേകം പറയാൻ പറഞ്ഞു )

Comments

Popular posts from this blog

വാക്കുപെയ്യുമിടത്തിലെ  അയാളും ഞാനും..

***
വായനശാല വരുന്നു.
കുട്ടിയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
അതുവരെ വല്ലപ്പോഴും അച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ  അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായി അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരുടെയോ ചേച്ചിമാരുടെയോ കയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വായിക്കാനുള്ള മോഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്.
ഏതെങ്കിലും വീടുകളിൽ വിരുന്നു പോകുമ്പോ മേശപ്പുറത്തു നിരക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെക്കാൾ ആ 6 ആം ക്ലാസുകാരിയെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നത് അവിടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളായായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ഇതാ വായനശാലയിൽ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടാവുന്ന്, ഇനി മതിവരുവോളം വായിക്കാം.
‘ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം?’
ഉൽഘാടനദിവസത്തെ തിരക്കുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആളും ആരവവും ഒഴിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം മുതൽ കാവിൽ പോയിട്ട് തിരികെ മടങ്ങും വഴി വായനശാലയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കാനും പത്രം വായിക്കാനുമുള്ള അനുമതി കുട്ടി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാലേകൂട്ടി വാങ്ങി. വായന പൂക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി കുട്ടിയെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വായനശാലയുടെ മുന്നിലൂടെയുള്ള നാട്ടിടവഴി അവസാനിക്കുന്നത് കാവിലാണ്.
സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി  കുളത്തി…
കവിതയുടെ റാന്തൽ കൊരുത്തിട്ട 
രാവിനായി കാക്കുകയാണോ 
നമ്മൾ അന്യരായ പ്രണയികൾ?
അതോ മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കുമപ്പുറമെവിടെയോ 
പ്രിയരാരോ ഉണ്ടെന്ന ഓർമ്മയെ 
മനസ്സിലിട്ടു കുറുകി ഇരിക്കുകയോ നാം ?

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം...
ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം...
നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം...
ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌...
ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌)
പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു
കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗര കാഴ…