Skip to main content

കറുപ്പിന്റെ കാൽവരികൾ *********


കറുപ്പാണ്..
പക്ഷേ കരുത്തുണ്ട് ഉൾക്കരുത്ത് .
കറുപ്പാണ്..
അതിനാൽ തന്നെ മാറ്റിനിറുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
മാറ്റി നിറുത്തിയവർ,
ഉത്തരേന്ത്യൻ ഗോസായിമാരായിരുന്നില്ല
സ്വന്തം ചോരയും, അടുപ്പങ്ങളുമായിരുന്നു.
കറുപ്പാണ്,
എന്ന് പറഞ്ഞു വിവാഹകമ്പോളത്തില്‍
 വില കുറച്ചിട്ടത് കൊച്ചമ്മയായായിരുന്നു.
കറുപ്പാണ്
എന്ന് പറഞ്ഞു ഒപ്പനയിലെ
മണവാട്ടിയെ മാറ്റിയത് സ്കൂൾ ടീച്ചറായിരുന്നു.
അപകർഷതാബോധത്തോടെ
സ്വന്തം ശരീരത്തെ നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്
ചില കൂട്ടുകാരായിരുന്നു.
നിറഞ്ഞതു
കരിമഷി എഴുതാതെ കറുത്ത കണ്ണായിരുന്നു.
ആ കണ്ണ് തുടച്ചു ചേർത്ത് പിടിച്ചു,
കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്തുള്ള കുട്ടിയാണ് നീ
എന്ന് പറഞ്ഞ ടീച്ചറമ്മ,
കറുപ്പിനുള്ളിൽ തെളിമയുള്ള മനസ്സിലെ
എന്ന് പറഞ്ഞ കൂട്ടുകാരൻ,
ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാത്ത ഒരാളായി
ആൾകൂട്ടത്തിൽ ഇരുന്നു
ചർച്ചയ്ക്കു ഒടുവിൽ
സദസ്സ് തനിക്കു നേരെ തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
എന്നറിഞ്ഞ പെൺകുട്ടിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ഇവളെന്റെ ചെങ്ങാതിയാണ്
എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞ സൗഹൃദം
കൈക്കുള്ളിൽ കറുത്ത മുഖമെടുത്തു പറഞ്ഞു.
"You beat the white & I am proud of you"
കറുപ്പാണ്,
മാറ്റി നിറുത്തിയവർ മനുഷ്യരാണ്
കറുപ്പാണ്
ചേർത്ത് നിറുത്തിയവരും മനുഷ്യരാണ്.
വർണ്ണമല്ല മനുഷ്യത്വരഹിതമായ വൈരാഗ്യമാണ്
"മാറ്റി നിറുത്തുന്നത്,
മനുഷ്യനെ തൊലിയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്"
ഇന്ന് നിറത്തിനപ്പുറം
മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ
ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ
പറയാൻ കഴിയുന്നു.
"ഹൃയമിടിപ്പുകൾ ഒന്നല്ലേ സഖേ ?
ചോരയുടെ നിറം ചുവപ്പല്ലേ സഖേ,
എന്റെയും നിന്റെയും വിശപ്പിനു ഒരേ കാഠിന്യമല്ലേ സഖേ ?"
DeepaPraveen.

Comments

Popular posts from this blog

വാക്കുപെയ്യുമിടത്തിലെ  അയാളും ഞാനും..

***
വായനശാല വരുന്നു.
കുട്ടിയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
അതുവരെ വല്ലപ്പോഴും അച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ  അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായി അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരുടെയോ ചേച്ചിമാരുടെയോ കയ്യിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങളോ ആയിരുന്നു അവളുടെ വായിക്കാനുള്ള മോഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്.
ഏതെങ്കിലും വീടുകളിൽ വിരുന്നു പോകുമ്പോ മേശപ്പുറത്തു നിരക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളെക്കാൾ ആ 6 ആം ക്ലാസുകാരിയെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നത് അവിടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളായായിരുന്നു.
ഇപ്പൊ ഇതാ വായനശാലയിൽ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളുണ്ടാവുന്ന്, ഇനി മതിവരുവോളം വായിക്കാം.
‘ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം?’
ഉൽഘാടനദിവസത്തെ തിരക്കുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആളും ആരവവും ഒഴിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം മുതൽ കാവിൽ പോയിട്ട് തിരികെ മടങ്ങും വഴി വായനശാലയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കാനും പത്രം വായിക്കാനുമുള്ള അനുമതി കുട്ടി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാലേകൂട്ടി വാങ്ങി. വായന പൂക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി കുട്ടിയെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വായനശാലയുടെ മുന്നിലൂടെയുള്ള നാട്ടിടവഴി അവസാനിക്കുന്നത് കാവിലാണ്.
സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി  കുളത്തി…
കവിതയുടെ റാന്തൽ കൊരുത്തിട്ട 
രാവിനായി കാക്കുകയാണോ 
നമ്മൾ അന്യരായ പ്രണയികൾ?
അതോ മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കുമപ്പുറമെവിടെയോ 
പ്രിയരാരോ ഉണ്ടെന്ന ഓർമ്മയെ 
മനസ്സിലിട്ടു കുറുകി ഇരിക്കുകയോ നാം ?

24.എന്റെ നഗരം...

എന്റെ നഗരം...
ഒരേ സമയം എനിക്ക്‌ അന്യവും സ്വന്തവുമായ നഗരം...
നരച്ച ആകാശവും നനഞ്ഞ വഴികളുമായി...എന്റെ മഴപുലരികളില്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്ന നഗരം...
ഒരു കൊചു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തെ എത്തുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബസ്സിലെ അവസാന യാത്രകാരിയായി ഞാന്‍ എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന നഗരം..എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുന്നു ഞാന്‍ ഇതേ വഴികളിലുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട്‌...
ആദിയ യാത്ര...അത്‌ എന്റെ ഒര്‍മ്മയില്‍ ഇല്ല...അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അത്‌ ഉണ്ടാവും വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഒരു ചെറിയ പഴം തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ എന്നെയും ചേര്‍ത്ത്‌ കിടന്നത്‌ എനിക്ക്‌ പനിയായിരുന്നു അത്രേ വലിയ പനി...(എന്തോ പനിക്ക്‌ എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാണു...ഒരിത്തിരി കുളിരു തന്ന് ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അത്‌ എനിക്ക്‌ ഒപ്പം ഉണ്ട്‌)
പിന്നീട്‌ ഒരു മല്‍സര വേദി തേടി തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ വാട്ടര്‍ ബാഗും കടല മിട്ടായിയും നിറച്ച്‌...വെള്ളയും നീലയും യൂണിഫോമില്‍..സാറാ റ്റീച്ചര്‍ടെ കൈ പിടിച്ച്‌ റോഡ്‌ ഓടി കടന്ന പാവാടക്കാരി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു
കാലങ്ങള്‍ക്കു ഇപ്പുറം കുന്നും മലയും പുഴയും കാവും കുളവും ഉള്ള നാട്‌ വിട്ട്‌...ഈ നഗരപ്രാന്തത്തിലെ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പൊ നോവും നൊമ്പരവും കലര്‍ന്ന നഗര കാഴ…